Προσευχήσου για το Νεπάλ λέει..!!!!!!!

nepal

Άλλο πάλι και τούτο! Να προσευχηθώ λέει για το Νεπάλ. Τι ακριβώς να προσευχηθώ  και σε ποιον να προσευχηθώ; Στον Θεό; Που ήταν ο Θεός, όταν χανόταν τόσες ζωές, για να τον παρακαλέσω τώρα να κάνει τι; Να δώσει δύναμη και κουράγιο στους επιζώντες; Να τους δώσει άρτο και οίνο; Να τους δώσει πίσω τους νεκρούς τους; Να γιατρέψει τους τραυματίες; Να μην εξαπλωθούν μολυσματικές αρρώστιες; Να μην κάνει ξανά σεισμό; Να τους δώσει πίσω την ζωή που έχασαν; Τι..;; και που βοηθάω με την προσευχή..;;

Τι σχέση έχει ένα γεωλογικό φαινόμενο και μία καταστροφή με την προσευχή; Τι μου δημιουργεί η προσευχή; Ανθρωπισμό; Ε ας μου κάνουν την χάρη! Άνθρωπος δεν σημαίνει προσεύχομαι, αλλά πράττω. Όπως πράττουν οι Γιατροί του Κόσμου και λοιποί Γιατροί, με την βοήθεια άλλων ανθρώπων. Όπως πράττουν τα σωστικά συνεργεία, που με κίνδυνο την σωματική τους ακεραιότητα και ακούραστοι, παλεύουν να βγάλουν ζωντανούς ή νεκρούς από τα συντρίμμια. Όπως πράττουν υγιείς κατασκευαστικές εταιρίες για την ανοικοδόμηση και όπως πράττουν υγιείς ανθρωπιστικές οργανώσεις, που μεταφέρουν σε κοντέινερ, τρόφιμα, φάρμακα και λοιπά είδη, που μάζεψαν από εσένα και εμένα.

Και τι θυμήθηκα τώρα; Εκείνη την εξαιρετική έκφραση θρησκόληπτων που άκουσα : ‘’ Το ότι ο Θεός δε μας έχει καταστρέψει ακόμα, οφείλεται στις προσευχές των καλογέρων του Αγίου Όρους’’. Ακόμα και τώρα που το αναφέρω, τα ίδια βολτ χτυπάνε το μυαλό μου. Από την μία η ίδια τους η αντιφατικότητα για έναν κατά τ’ άλλα καλοκάγαθο Θεό που θέλει να καταστρέψει την Ανθρωπότητα και από την άλλη η υποκρισία και η έπαρση ότι στις προσευχές καλογέρων, οφείλεται το ότι υπάρχει ακόμα η Γη.

Δε θέλω την προσευχή σας, σωτήρες του κόσμου, την περιουσία σας θέλω, ώστε να μην αυτοκτονεί κανείς από απόγνωση, να μην λιποθυμούν ή πεθαίνουν παιδάκια από την πείνα, να μη κοιμάται κανείς στον δρόμο, να μη ψάχνει κανείς στα σκουπίδια για να φάει, να δουλεύει και να μη ζει με ελεημοσύνες και άλλα πολλά ακόμα που μπορώ να γεμίσω σελίδες. Τα έργα σας θέλω και όχι τις προσευχές σας!

Έτσι και στο Νεπάλ. Δε θέλουν την προσευχή μας, αλλά την προσοχή μας και τα έργα μας θέλουν. Ας πράξουμε λοιπόν τα δέοντα και ας αφήσουμε τις προσευχές κατά μέρους.

Αναστασία Τσομπανοπούλου

Advertisements

Χορός

Two_dancers

Αν και σήμερα θα γνωρίζαμε την δεύτερη Τέχνη, την Γλυπτική, θα κάνουμε μία εξαίρεση και θα μιλήσουμε για ένα κομμάτι της έκτης κατηγορίας – Θέατρο, Όπερα, Χορός, Παντομίμα –  ένεκα της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού.

Ο χορός λοιπόν, είναι μορφή καλλιτεχνικής και αθλητικής έκφρασης η οποία γενικά αναφέρεται στην κίνηση του σώματος, συνήθως ρυθμική και σύμφωνη με τη μουσική.Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας μέσω του σώματος. Έτσι μπορούν να εκφραστούν διάφορα συναισθήματα. Δεν υπάρχει λαός που να μην έχει για τρόπο έκφρασης τον χορό, είτε αυτός ονομάζεται παραδοσιακός, είτε ερωτικός, είτε τελετουργικός, είτε πολεμικός κλπ.

Στην Ελλάδα, έχουμε Παραδοσιακούς χορούς από Ήπειρο, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο, Θράκη, Μακεδονία, τα Νησιά και τους Ποντιακούς και τους Λαϊκούς : Συρτό, Συρτάκι, Ζεϊμπέκικο, Χασάπικο και Τσιφτετέλι.

Από το Διεθνές στερέωμα, αυτούς που χορεύουμε επί των πλείστων και εκπαιδευόμαστε σε σχολές είναι οι : Σύγχρονοι, Λάτιν, Βαλς, Τάνγκο (Ευρωπαϊκό και Αργεντίνικο) και Disco.

Χωρισμός. Τελεία. Και μετά..;;

xwrismos

Χωρίζεις. Τελεία; Δε νομίζω, επειδή μετά ξεκινάει ένα δρόμος δράσης – αντίδρασης.

Μπαίνεις στον στίβο, γονατίζεις στο σημείο εκκίνησης, αλλά λόγω ότι τον πυροβολισμό τον έχεις ήδη ακούσει και ζαλισμένος όπως είσαι και δίχως να ξέρεις τι να κάνεις, αρχίζεις και τρέχεις. Μόνος και μπερδεμένος. Θειούλη που πας; Αμ.. (χωρίς βιτάμ)..που πας; (ή κάτι που θυμήθηκα τώρα.. με την Θειά, που πας;;)

Δεν ξέρεις.

Απλά τρέχεις σε ένα στάδιο γύρω γύρω, προσπαθώντας να βρεις την έξοδο κινδύνου. Τρέχεις προς το απωθημένο σου, λέγοντας του ότι χρόνια τώρα του φώναζες με πολλούς τρόπους, ότι είσαι ερωτευμένος και πιο πολύ δεν γίνεται να είσαι, γιατί θα αποθάνεις. Τρέχεις για σεξ εκδίκησης. Τρέχεις σε έναν αγώνα χωρίς έλεος για τον εαυτό σου καθώς εκθέτεις και δυσφημίζεις τον ίδιο τον έρωτα, στον ίδιο σου τον εαυτό, χωρίς να σε νοιάζει. Τρέχεις διαδηλώνοντας πόσο ευτυχισμένος είσαι και πόσο τέλεια είναι όλα, που όσο πιο έντονα το δηλώνεις τόσο πιο ψέματα να φαίνεται. Εκτός αν είναι όλα αλήθεια και απλά τον άλλον που χωρίσατε πριν λίγο, τόσα χρόνια τον παραπλανούσες και τώρα δείχνεις τον πραγματικό σου εαυτό.

Επειδή ταυτόχρονα με εσένα, τρέχει και αυτός ο άλλος, στο ίδιο στάδιο. Αλλά δεν τον πιστεύεις. Τρέχει να προλάβει, να αλλάξει όσα σε πλήγωσαν. Τρέχει προς τους φίλους του να ακούσει την άποψη τους, με την ευχή να ταιριάζει με την δική του ή με την ελπίδα να γνωρίζουν εκείνοι κάτι παραπάνω για την αλήθεια την δική σου. Τρέχει να κατανοήσει, να δικαιολογήσει και να αποδεχτεί αυτές τις συμπεριφορές. Τρέχει να καταλάβει και να διαμορφώσει την ιστορία, όχι από εγωισμό ή γιατί η αλήθεια πονάει, αλλά για να προστατευθεί από την ακύρωση και την παραπλάνηση.

Να προστατεύσει το μυαλό του από την τρέλα. Την καρδιά του από τον πόνο, την ψυχή του από την σκλαβιά της μαυρίλας. Να σταματήσει να τρώει τις σάρκες του κομμάτι – κομμάτι και να τις φτύνει. Να λυτρωθεί. Να κοιμάται τις νύχτες και να ξυπνάει το πρωί και όχι το αντίθετο. Να περιμένει τον χρόνο και την ζωή να θολώσουν τις μνήμες του, χωρίς να τον βασανίζουν.

Τα κατάφερες. Τον έκανες να πονέσει περισσότερο από όσο σε πόνεσε. Μπράβο!

Και έρχομαι εγώ και αναρωτιέμαι.. πόσο πόνο να ξοδέψει ένας άνθρωπος για λάθη που έχει κάνει και τα πληρώνει με αυτόν τον τρόπο; Και η απάντηση είναι υποκειμενική, επειδή μέτρο δεν έχει ο πόνος, όπως δεν έχει και η αγάπη. Και τα δύο είναι έντονα. Και έχουν τον λόγο τους, που αν είσαι τυχερός θα τον δεις όσο βρίσκεσαι σε αυτόν τον κυκλώνα, είτε της αγάπης, είτε του πόνου. Ειδάλλως θα τον μάθεις μετά. Απλά για τον πόνο εκλιπαρείς να τελειώσει και εναποθέτεις τις ελπίδες σου στην ζωή, να κάνει τις διαβουλεύσεις της με τον χρόνο, ώστε να σου δώσει γρήγορα την λύτρωση.

Σίγουρος ότι έχεις λάβει το μάθημα σου και να μη χρειαστεί ξανά το Κάρμα να σου το θυμίσει.

Αναστασία Τσομπανοπούλου

Αρχιτεκτονική

«Η Αρχιτεκτονική, η Γλυπτική και η Ζωγραφική», αλληγορικό έργο του Πομπέο Μπατόνι.

«Η Αρχιτεκτονική, η Γλυπτική και η Ζωγραφική», αλληγορικό έργο του Πομπέο Μπατόνι.

Ας μιλήσουμε για Τέχνη και να ξεκινήσουμε από την πρώτη της κατηγορίας, την Αρχιτεκτονική. Και είναι η πρώτη, επειδή ο άνθρωπος, πολύ απλά, από την εμφάνιση του και πριν ασχοληθεί με τα υπόλοιπα είδη, δημιούργησε καταλύματα ώστε να προστατευθεί από τις καιρικές συνθήκες και τα άγρια ζώα.

Η Αρχιτεκτονική λοιπόν, είναι η τέχνη της ικανοποίησης των ανθρωπίνων αναγκών στο χώρο μέσω σχεδιασμού, μεθόδων και υλικών κατασκευών που εφαρμόζεται ευρύτερα στην οίκηση και δόμηση του χώρου, ως εφαρμοσμένη επιστήμη της σχεδίασης και της υλοποίησης κατασκευών, όπως κτηρίων, γεφυρών και πόλεων, δίνοντας έμφαση σε ορισμένους τομείς των αναγκών αυτών, όπως στην εργονομία και στην αισθητική, στη λειτουργία, τη μορφή ή την κατασκευή τους, αναλόγως με την εποχή και τις ιδιαιτερότητες του εντολέα για τον οποίο διεξάγεται.

Σημαντικοί αρχιτέκτονες ανά εποχή είναι οι παρακάτω :

1) Αρχιτέκτονες της Αναγέννησης

Λεονάρντο ντα Βίντσι

Αντρέας Σλύτερ

2) Αρχιτέκτονες του 19ου αιώνα

Ερνστ Τσίλλερ

Καρλ Φρίντριχ Σίνκελ

Θεόφιλος Χάνσεν

3) Αρχιτέκτονες του μοντερνισμού

Μπαουχάους, καλλιτεχνική και αρχιτεκτονική σχολή

Μις βαν ντερ Ρόε

Βάλτερ Γκρόπιους

Λε Κορμπυζιέ

Πάτροκλος Καραντινός

Κούνιο Μαεκάβα

4) Αρχιτέκτονες του μεταμοντερνισμού και της αποδόμησης

Ι.Μ. Πέι

Μάικλ Γκρέιβς

Σαντιάγκο Καλατράβα

Πίτερ Άιζενμαν

Η Τηλεόραση και ο Εκφυλισμός του Λόγου

silent

Ανοίγεις την τηλεόραση και μετά από δύο λεπτά, αρχίζεις να αναρωτιέσαι..έτσι ήταν ανέκαθεν, ή επειδή εργαζόμασταν όλοι πλην των τεμπέληδων και των συνταξιούχων και ασχολούμασταν με ένα σωρό δραστηριότητες, με τους φίλους μας, με τις ερωτικές μας σχέσεις, δεν δίναμε και ιδιαίτερη σημασία; ή τώρα που μας κατέστησαν όλους άνεργους, φιλοσοφούμε την κατάντια της κενότητας που ίσως προϋπήρχε;

Έτσι, καθώς οι σκέψεις κυλάνε στο ρυάκι του μυαλού μου, το μόνο που παρακολουθώ είναι φιγούρες ανθρώπων που ανοιγοκλείνουν τα στόματα τους και στέκουν ακίνητοι ή απλά κινούν τα σώματα τους χωρίς καμία ουσία. Χωρίς να μου προκαλούν σεβασμό ώστε να δώσω σημασία στα λόγια τους. Εκεί ακριβώς με κατακλύζει ένα χείμαρρος άλλων ερωτήσεων που ζητάνε την αμέριστη προσοχή μου.

Πως θα ήταν η ζωή του σύγχρονου τηλεθεατή αν βιώναμε την εποχή του βωβού κινηματογράφου, που στη προκειμένη θα ονομαζόταν βωβή τηλεόραση;

Ίσως να ήταν καλύτερα, λόγω ότι οι ‘’μαριονέτες’’ θα ήταν βελτιωμένες στη παντομίμα, παρά στο να ανοίγουν το στόμα τους και να εκφυλίζουν την ικανότητα του Λόγου. Θα γνωρίζαμε τι έλεγαν, μόνο όταν ανάμεσα των σκηνών, έπεφτε η καρτέλα με ελάχιστα λόγια. Έτσι θα αφοσιωνόμασταν στην υπέροχη γλώσσα του σώματος, που λέει περισσότερες αλήθειες, ακόμα και για τους πιο άκαμπτους.

Με αυτήν την σκέψη, δοκίμασα να κλείσω τον ήχο και όλα ήταν πολύ όμορφα μέχρι την στιγμή που συνειδητοποίησα ότι λόγω τεχνολογίας, εκείνη η μαγεία της κίνησης του βωβού και των ελάχιστων καρτελών με λόγια ανάμεσα στις σκηνές, αντικαταστάθηκε με το κατευθυνόμενο κουτόχορτο στο κάτω μέρος της οθόνης, να μου χτυπάει στα μάτια, ενοχλητικά, όπως όταν μπαίνει κάποιο σκουπιδάκι από τον αέρα.

Και κάπως έτσι άσκησα το μοναδικό και λυτρωτικό δικαίωμα που έχω απέναντι σε αυτήν την τηλεόραση. Να την κλείσω. Ευελπιστώντας ότι ίσως κάποτε αποκτήσει μία ποιότητα, δίνοντας πλέον δικαίωμα σε ανθρώπους με πνεύμα και σκέψη, να τροφοδοτούν με ουσία μυαλά ανθρώπων και να διευρύνουν την σκέψη τους και όχι τον φόβο τους για κοινωνικά, θρησκευτικά και πολιτικά θέματα. Ανθρώπων, που ίσως η τηλεόραση να είναι και η μοναδική τους παρέα. Ανθρώπων που έχουν ανάγκη την αλήθεια

Αναστασία Τσομπανοπούλου

Υποσυνείδητο – Συνειδητό – Ασυνείδητο

syneidisi7-612x382

Κάποτε, όχι όμως και πολύ μακριά από το σήμερα, στη καρδιά της κρίσης που ακόμα δεν έφυγε, απλά εγώ έχω αλλάξει, είχα μία σχέση που ταλαιπώρησα και πλήγωσα πολύ. Βέβαια δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα, απλά στα πλαίσια των σοβαρών παραπάνω πράξεων μου, χάριζα και πιο ανάλαφρες ταλαιπωρίες, που καταντούσαν ανέκδοτα στο τέλος.

Έτσι λοιπόν, ένα πρωί, αφού ετοίμασα για εμένα τον δεύτερο καφέ και για εκείνον τον άνθρωπο τον πρώτο, άναψα δύο τσιγάρα, αλλά πριν προλάβει να πιει την πρώτη γουλιά εκείνου του λαχταριστού καφέ, έκανα την ερώτηση: τι γνώμη έχεις για το υποσυνείδητο, συνειδητό και ασυνείδητο;

Ε εντάξει, το τι άκουσα δε λέγεται, (γκρίνια κυρίως, χαριτωμένη γκρίνια όμως, για τις στιγμές που έκανα σοβαρές ερωτήσεις..πάντα) αλλά γελάσαμε, γελάσαμε πολύ με τον διάλογο που είχαμε και φυσικά το περιγράφαμε κατόπιν στους γύρω μας ως ανέκδοτο. Ποτέ όμως δε το συζητήσαμε, παρά μόνο γελούσαμε και κάθε φορά που το αναφέραμε μεταξύ μας. Όχι γιατί είναι αστείο θέμα, απλά μας άρεσε να γελάμε με κάτι τέτοιες περιπτώσεις, που τις μετατρέπαμε σε ανέκδοτα. Αλλά τι να κάνω, με προκαλούσε το οξύ πνεύμα και η υψηλή νοημοσύνη, αυτού του ανθρώπου και λάτρευα να συζητάω δύσκολα θέματα. Όχι όμως πριν τον πρώτο καφέ.

Μόνο μετά από καιρό και αφού είχαμε χωρίσει και έπειτα από μία νύχτα πάθους με τον νέο έρωτα, ανάρτησε στο Facebook ένα τεράστιο άρθρο γι’ αυτό που ρώτησα τότε. Ποιος ξέρει; Ίσως κατέθετε άποψη ή μέσω του άρθρου να κατανοήσω αυτά που έκανε. Πράξεις που δε καταλάβαινα αν ήταν στην σφαίρα του υποσυνείδητου, συνειδητού ή ασυνείδητου, πράξεις που ήταν δικό μου έργο, που τις προκάλεσα μία προς μία.

Σε εκείνο το σημείο είναι που επέκτεινα λίγο την σκέψη μου, γενικότερα και σε μεγαλύτερη κλίμακα, από το ‘’κακό’’ που δημιούργησα εγώ.

Στους ανθρώπους που ορίζουν την ζωή μας και την τύχη μας και κάτω από ποιο πρίσμα υποσυνείδητου, συνειδητού, ασυνείδητου λειτουργούν;

Μη μου πείτε ότι εμείς τα ορίζουμε, γιατί κι εγώ είμαι της άποψης ότι οι επιλογές μας ορίζουν την ζωή μας, αλλά τι γίνεται όταν ένας ασυνείδητος, λειτουργεί συνειδητά για να θρέψει την ψυχασθένεια του και τα συμφέροντα του;

Δεν με πατά; Δεν ορίζει την τύχη μου και την μοίρα μου; Δεν με στέλνει σε φούρνους; Δεν με πετά από ταράτσες; Δεν με σφάζει; Δεν με στέλνει στην αυτοκτονία; Δεν με πνίγει στις θάλασσες; Δεν με καταπιέζει; Δεν μετατρέπει χιλιάδες, εκατομμύρια ανθρώπους σε ‘’ζόμπι’’ και ‘’φυτά’’ που παλεύουν ακόμα και να αναπνεύσουν, σε μία γη που δεν είναι τσιφλίκι του; Δεν δημιουργεί με όλα αυτά στου καθενός μας το υποσυνείδητο, συνειδητό και ασυνείδητο, εικόνες που μας χαράζουν, ώστε να μας επηρεάσουν και ακολούθως να πράξουμε ανάλογα τα βιώματα μας;

Και άντε, εγώ πήγα και σε έναν ψυχολόγο και έμαθα πώς να μην καταστρέφω πλέον ψυχισμούς και καρδιές. Όλοι αυτοί που χρήζουν όχι ψυχολόγο, αλλά ψυχίατρο, πόσο θολωμένα ζουν; Και επίσης, εγώ μία μικρογραφία όλου αυτού, ζήτησα συγνώμη και προσωπικά και δημόσια. Αυτοί πότε και πως θα το κάνουν;

Αναστασία Τσομπανοπούλου

Καλώς Ήρθατε στο Χρονογράφημα!

Σε αυτήν την σελίδα, θα περπατήσουμε την ψυχή μας και το μυαλό μας, σε ανάλαφρα πεζά λογοτεχνήματα και θα πραγματευθούμε θέματα κοινωνικά, πολιτιστικά, ηθικά, αλλά όχι πολιτικά.

Θα συμπορευθούμε με την σοβαρότητα, την ειρωνεία και την φαντασία, μέσα από απροσδόκητες ή και προσδοκώμενες εκρήξεις πνευματωδών, σαρκαστικών και αυτοσαρκαστικών σκέψεων. Θα γελάσουμε, θα ταξιδέψουμε, θα ερωτευθούμε, θα προβληματιστούμε, θα επεξεργαστούμε, θα συζητήσουμε, θα αναλύσουμε (πολιτικά είπα όχι, αλλά το Θα πάει σύννεφο) και φυσικά θα γευθούμε και την Τέχνη σε όλα της τα είδη.

Με Βαθύ Συναίσθημα Προς Εσάς

Αναστασία Τσομπανοπούλου

Λίγα λόγια για εμένα :

Είμαι η συγγραφέας ενός βιβλίου που διανέμεται από την Amazon στην Αγγλική γλώσσα με τίτλο “Inner Blaze”, υπό το συγγραφικό όνομα Nastazia Ken. Ο Ελληνικός τίτλος είναι ‘’Λευκή Φωτιά’’, για τον οποίο έχω απορρίψει δύο προτάσεις εκδοτικών οίκων, λόγω οικονομικής διαφωνίας, να μη μιλήσω δε, γι’ αυτούς που απέρριψαν εμένα..

Επίσης έχω γράψει 30+ ποιήματα, πολλά αποφθέγματα, δύο μικρές ιστορίες μεταφυσικού χαρακτήρα, οι οποίες έχουν και συνέχεια και δύο παραμύθια με ένα κεντρικό θέμα, στο οποίο θα βασίζονται όλα όσα γράψω.

Τέλος, μελετάω την Ιστορία της Τέχνης και έχω την διαχείριση 3 σελίδων στο Facebook : Inner Blaze, Fiery Feather και το Χρονογράφημα.