Μισό Λεπτό….Μισώ το Κάθε Λεπτό

Μισώ το οποιοδήποτε λεπτό με σκέφτεσαι και δε το γνωρίζω
Αλλά κι αυτό μου αρκεί, επειδή στο μυαλό σου μέσα τριγυρίζω
Μισό λεπτό χρειάζομαι, «κι εγώ», να απαντήσω

Μισώ εκείνο το λεπτό που τα μάτια μου συνάντησαν την ύπαρξη σου
Μα θα ‘δινα όλου του κόσμου τα Μισά λεπτά και πάλι να το ζήσω

Μισώ το κάθε λεπτό για ό,τι άσχημο από εμένα γνώρισες, ένα προς ένα
Οπότε Μισό λεπτό δε θα έφτανε, να τα αντικαταστήσω με αγαπημένα

Πόσο Μισώ τις λέξεις που προσδιορίζουν αυτά που στη καρδιά μου αισθάνομαι
Μισό λεπτό ζητάω μόνο, σε αυτό το «γιατί» σου να μη χάνομαι

Μισώ το συγκεκριμένο λεπτό, όταν το βράδυ ο Μορφέας απλά με παρακολουθεί
Το Μισό λεπτό εκείνο, που στην αγκαλιά μου σε είχα πριν το καληνύχτα, προσπαθεί να θυμηθεί

Μισώ το κάθε λεπτό που περνά και δε σε ανασαίνω
Μισό λεπτό μαζί σου στο όνειρό μου και όταν ξυπνώ, αρρωσταίνω

Τι κι αν Μισώ αυτό το λεπτό στο πρώτο φως της ημέρας που δεν είσαι πλάι μου
Αφού δε σου χάριζα εκείνο το Μισό λεπτό, για να σε φιλήσω πριν σηκωθώ από το κρεβάτι μας

Πόσο Μισώ τα λεπτά που συμπληρώνουν τους μήνες που είσαι μακριά μου
Μισό λεπτό να το ζήσω και βρίσκομαι γυμνή στη δίνη του ανέμου

Μισώ το όποιο λεπτό από την στιγμή που με έχεις ξεπεράσει
Τόσος καιρός και Μισό λεπτό δε κατάφεραν εγώ να το πετύχω
Ούτε αρκούν όμως σε κοινή ζωή να το μεταμορφώσουν και με Μίσος τα κοιτώ

Μισώ να Μισώ το κάθε λεπτό που περνάει και ακόμα να πονάω
Μισό λεπτό να το ένιωθες, μέσα μου σιγά – σιγά σε κομμάτια τη ψυχή μου να μη σπάω

Μισώ αυτά τα λεπτά που γράφω για ό,τι Μισώ, ενώ το μόνο που θέλω είναι να σε ζω
Και οποιοδήποτε Μισό λεπτό να αφιέρωνα, τον έρωτα μου για εσένα με λόγια και πράξεις, να ομολογώ

Μισό λεπτό ρε γαμώτο δε φτάνει και όσο η μορφή σου ξεμακραίνει το κάθε λεπτό μισώ..
Μισό λεπτό ρε γαμώτο, για τίποτα δε μου φτάνει. Θέλω όλα τα μισά λεπτά του χρόνου μαζί σου να τα ζω..
Μισό λεπτό ρε γαμώτο..τι δε καταλαβαίνεις από όσα Μισώ, επειδή Σε Αγαπάω..;;

Αναστασία Τσομπανοπούλου

Η Γλώσσα των Φρούτων

Μια φορά και έναν καιρό, εργαζόμουν στην Κεντρική Αγορά της Θεσσαλονίκης (Λαχαναγορά) και κάποια στιγμή άρχισα να αναρωτιέμαι αν τα φρούτα είχαν κάποια έννοια, αν συμβόλιζαν δηλαδή ή αν εξέφραζαν συναισθήματα όπως τα λουλούδια. Τότε, μου ήρθε η ιδέα να δημιουργώ συνθέσεις με λουλούδια και φρούτα, που θα σήμαιναν κάτι. Τον έρωτα π.χ που θα ήθελε κάποιος να εκφράσει σε έναν άλλον άνθρωπο, την συγνώμη του, την ευχή του για περαστικά για κάποιον που είναι άρρωστος, τα συγχαρητήρια του για ένα επαγγελματικό λόγο, για μία γέννηση, για βάφτιση, για γάμο και άλλα πολλά.

Έτσι, ξεκίνησα την έρευνά μου, πρώτα από τα λουλούδια και επειδή ενδιαφερόμουν για μία ολοκληρωμένη άποψη πάνω στο αντικείμενο, ήθελα να βρω από πού ή από ποιον έγινε αυτή η αρχή. Ένιωσα τυχερή όταν βρήκα ότι ο συμβολισμός των λουλουδιών ανήκει στην Λαίδη Μόνταγκιου  (Lady Mary Wortley Montagu) Αγγλίδα Αριστοκράτισσα και Λογία, την περίοδο που βρισκόταν μαζί με τον σύζυγο της και πρέσβη της Αγγλίας στην Κωνσταντινούπολη, Έντουαρντ Μόνταγκιου (Edward Wortley Montagu). Βέβαια και σε αυτήν την περίπτωση, όπως πολλών άλλων, μετά το θάνατο της (το 1762) απογειώθηκε η φήμη της και ανάμεσα σε άλλα, δημοσιεύτηκαν και τα γράμματα της για τον συμβολισμό και την έννοια των λουλουδιών, για τα οποία ενδιαφέρθηκε μία Γαλλίδα Αριστοκράτισσα και μέλος της Βουλής της La Tour d’Auvergne, η Μαρί Σοφί Σαρλότ (Marie Sophie Charlotte), όπου με το ψευδώνυμο Charlotte de la Tour, δημιούργησε το πρώτο λεξικό των λουλουδιών ‘’Η Γλώσσα των Λουλουδιών’’ («Le Language des Fleurs»), το οποίο εκδόθηκε το 1830.

Δύο γυναίκες με έντονη ζωή και αυτό μου έφτανε για να υιοθετήσω τις απόψεις και την έμπνευσή τους για τα λουλούδια.

Αφού λοιπόν τελείωσα με τα λουλούδια, κατόπιν πέρασα στα φρούτα. Ξόδεψα ατελείωτες ώρες στο ίντερνετ για την έρευνα μου, αλλά δε βρήκα τίποτα. Κανείς δε φρόντισε να μου δώσει έτοιμη τροφή. Βαρετό! Έμαθα πώς να τα φυτεύω, πώς να τα φροντίζω, πώς να τα τρώω, πόσες βιταμίνες μου δίνουν, αλλά αυτό που ήθελα δε το έμαθα. Έδωσα τόπο στην οργή και είπα να επισκεφθώ όλα τα βιβλιοπωλεία της Θεσσαλονίκης, μήπως και εκεί είμαι πιο τυχερή. Τζίφος και η αναζήτηση βιβλιογραφίας. Νευρίασα και πήρα την απόφαση να κάνω ότι έκανε και η Λαίδη με τα λουλούδια. Να δημιουργήσω την γλώσσα των φρούτων. Και πώς το κάνουν τώρα αυτό; Αγόρασα κάποια βιβλία και σε συνδυασμό με το ίντερνετ για την ιστορία τους, από πού προέρχονται, τι πέρασαν στα ταξίδια τους, ποιοι τα μετέφεραν και λοιπές άλλες πληροφορίες, τα κατάφερα χωρίς να το περιμένω. Μου αρέσει να παιδεύομαι, αποδεδειγμένα αυτό.

Έφτιαξα την λίστα με ότι φρούτο κυκλοφορεί και μαζί με τις έννοιες των λουλουδιών της συγχωρεμένης, αποφάσισα να ανοίξω ένα ανθοπωλείο, ώστε να πραγματοποιήσω την ιδέα μου. Το άνοιξα και για να μη τα πολυλογώ, απέτυχα. Κάτι πρωτοποριακό και σχετικά περίεργο για τα συνηθισμένα δεδομένα, ο κόσμος στο προάστιο που ζούσα και δούλευα, δεν ήταν έτοιμος να το δεχτεί, πλην κάποιων εξαιρέσεων που εκτίμησαν αυτήν την ιδέα.

Και σα να μην έφτανε αυτό, κάηκε και η μητρική του υπολογιστή μου και χάθηκαν όλες οι φωτογραφίες που είχα με τις συνθέσεις μου και την διακόσμηση του μαγαζιού με θεματολογία τα στοιχεία της φύσης, αέρα, φωτιά, νερό και γη. Εξαιρετικές στιγμές..δε μπορώ να πω! Εντάξει το καταλάβαμε, έπρεπε να ακολουθήσω άλλη οδό.

Πέρασαν όμως τα χρόνια και κατόπιν παροτρύνσεων φίλων, πείστηκα τελικά, αυτή τη μελέτη για τα φρούτα, να την κάνω ένα μικρό βιβλίο.

Οπότε λοιπόν ξεκίνησα τη συγγραφή του και σε λίγο καιρό θα διαβάσετε για τις έννοιες των φρούτων και κάποιων καρπών και ίσως κάποιοι να θελήσετε να τα εντάξετε στις δημιουργίες σας, στις ευχές σας, στην αποστολή καλαθιών σε ανθρώπους που αγαπάτε ή που θέλετε να τους πείτε κάτι.

Αναστασία Τσομπανοπούλου

Έχω Ανάγκη….Σε Έχω Ανάγκη..

Έχω ανάγκη την αγκαλιά σου, Έχω ανάγκη να σε αγκαλιάζω, Έχω ανάγκη το χάδι σου στη φλέβα που πετάγεται στο μέτωπό μου, Έχω ανάγκη να σε κοιτάζω στα μάτια και να κόβεται η αναπνοή μου, Έχω ανάγκη να μου χαμογελάς όταν καταλαβαίνεις ότι σε παρατηρώ σε ανύποπτη στιγμή, Έχω ανάγκη να μου ψιθυρίζεις στο αυτί ότι με θέλεις, Έχω ανάγκη να μου ζητάς να κάνουμε έρωτα, Έχω ανάγκη την ανάσα σου στο λαιμό μου, Έχω ανάγκη να διαφωνούμε, να μαλώνουμε και το αίμα μέσα μου να κυλάει καυτό από την ένταση, Έχω ανάγκη να χάνομαι στην ομορφιά της ψυχής σου, Έχω ανάγκη να παρασύρομαι στην αθωότητά σου και ταυτόχρονα στην γκρίνια σου και στο παράπονό σου, Έχω ανάγκη τους φόβους σου να ησυχάζω, Έχω ανάγκη ρεύμα να με διαπερνά όταν με αγγίζεις, Έχω ανάγκη να ονειρεύομαι μαζί σου, Έχω ανάγκη τον ήχο της βροχής μαζί να ακούμε, Έχω ανάγκη να φωτογραφίζουμε τα αστέρια στον ουρανό, Έχω ανάγκη να ακούω την φωνή σου, Έχω ανάγκη να ακούω το γέλιο σου όταν κάτι αστείο συμβαίνει, Έχω ανάγκη την μυρωδιά του κορμιού σου, Έχω ανάγκη το πάθος σου, Έχω ανάγκη τον πόθο σου, Έχω ανάγκη τις επιθυμίες σου, Έχω ανάγκη τα όνειρα σου, Έχω ανάγκη την φωτιά που καίει μέσα σου, Έχω ανάγκη την μαγεία της καρδιάς σου, Έχω ανάγκη το μυστήριο της σκέψης σου, Έχω ανάγκη τον έρωτα μας, Έχω ανάγκη την αγάπη μας, Έχω ανάγκη την ζωή σου στην ζωή μου και την δική μου μέσα στη δική σου….Έχω Ανάγκη..Εσένα..!!

Αναστασία Τσομπανοπούλου

You’re the light, you’re the night
You’re the color of my blood
You’re the cure, you’re the pain
You’re the only thing I wanna touch

Η Μουσική στην Αρχαία Ελλάδα

Κατά την αρχαϊκή και κλασική εποχή, ο όρος μουσική εννοούσε τον μουσικά προκαθορισμένο στίχο, όπως εμφανιζόταν στα διάφορα ποιητικά είδη και κυρίως στη λυρική ποίηση. Με τη σημερινή σημασία του όρου, η ενότητα μουσικής και λόγου άρχισε να κλονίζεται κατά το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα Π.Χ. και σε αυτό συνέτειναν διάφοροι παράγοντες όπως η εισαγωγή καινοτομιών στη σύνθεση του μέλους, η εκτεταμένη ανάπτυξη της δεξιοτεχνικής οργανικής εκτέλεσης, οι μεταβολές στον τρόπο εκφοράς της γλώσσας και η μετέπειτα απώλεια της προσωδίας της.

Η μουσική της Αρχαίας Ελλάδας ήταν ένα μείζον κομμάτι του αρχαιοελληνικού θεάτρου – μεικτές χορωδίες τραγουδούσαν για διασκεδαστικά, εορταστικά και πνευματικά δρώμενα. Χρησιμοποιούνταν μουσικά όργανα όπως, μεταξύ άλλων, ο αυλός, η λύρα, και ιδιαίτερα η κιθάρα. Η μουσική ήταν σημαντικό μέρος της αρχαιοελληνικής παιδείας, όπου τα αγόρια ξεκινούσαν μουσικές σπουδές από έξι χρονών. Η αρχαιοελληνική μουσική θεωρία περιελάμβανε τους τρόπους, οι οποίοι αποτέλεσαν βάση για τη δυτική θρησκευτική και κλασσική μουσική, κι επίσης χρησιμοποιούνται εκτενώς στη τζαζ. Αργότερα, η αρχαιοελληνική μουσική δέχτηκε επιρροές από τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή αυτοκρατορία, καθώς και από τη μουσική της ανατολικής Ευρώπης.

Οι αρχαίοι Έλληνες με τον ευφάνταστο στοχασμό τους έδιναν θεϊκή προέλευση στα πάντα και φυσικά και στη Μουσική. Έτσι, έπλασαν τις Μούσες, που ήταν στην αρχή θεές του τραγουδιού και κατοπινά της ποίησης και των άλλων τεχνών και επιστημών. Αυτές οι θεές, εννιά τον αριθμό, ήταν κόρες του Δία και της Μνημοσύνης. Κατά τον Ησίοδο, είχαν γεννηθεί στην Πιερία μα κατοικούσαν στον Όλυμπο για να διασκεδάζουν στα συμπόσια τους θεούς.

Πέρα όμως από τη μυθολογία, η μουσική της Αρχαίας Ελλάδας συνηθίζεται να περιβάλλεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί αποτελεί το βασικό συστατικό στοιχείο ενός πολιτισμού που επηρέασε άμεσα όχι μονάχα την αισθητική και τη φιλοσοφία των μεταγενέστερων εξελίξεων της μουσικής στην Ευρώπη, αλλά και την τεχνική υποδομή της (πολλές θεωρητικές κωδικοποιήσεις της ευρωπαϊκής μουσικής του Μεσαίωνα θα αναζητήσουν τις πηγές τους στη μουσική της Αρχαίας Ελλάδας π.χ. η παραεφθαρμένη μεταφορά του τροπικού συστήματος). Από την αρχαία ελληνική μουσική δε διασώθηκαν μέχρι σήμερα παρά ελάχιστα γραπτά μουσικά αποσπάσματα ενώ οι θεωρητικές γνώσεις μας για τον τρόπο με τον οποίο παιζόταν είναι μηδαμινές.

Από την αρχαία γραμματεία μαθαίνουμε ότι στην Αρχαία Ελλάδα η μουσική εξυψώνεται στο επίπεδο μιας ελεύθερης τέχνης ανεξάρτητης από την ποίηση, αν και τις περισσότερες φορές συνυπάρχει με αυτή και βασικά στοιχεία της (π.χ. ο ρυθμός) υπαγορεύονται από την ποίηση και τέλος η μουσική αποτελεί αναγκαία εμπειρία στη διαπαιδαγώγηση των νέων. Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και άλλοι φιλόσοφοι εμβαθύνουν στην αισθητική και ψυχολογία της μουσικής και διαμορφώνουν τη θεωρία του ήθους ή ηθική θεωρία της μουσικής, που διαπραγματεύεται την επίδραση της μουσικής στη συναισθηματική και ψυχική σφαίρα του ανθρώπου. Σύμφωνα με τη θεωρία του ήθους ή αλλιώς ηθική θεωρία της μουσικής, σε κάθε ρυθμική και μελωδική κίνηση υπάρχει μια ανάλογη συναισθηματική αντίδραση, με την έννοια ότι η μουσική μπορεί να επιδράσει στον άνθρωπο είτε θετικά παροτρύνοντάς τον σε μια ενέργεια της βούλησής του είτε αρνητικά αποτρέποντάς τον από μια ενέργεια της βούλησής του είτε τέλος απονεκρώνοντας τη βούλησή του.

Το Βασίλειο των Φόρεστερ

Στο βασίλειο των Φόρεστερ και στα δουκάτα των Λόγκαν και Σπένσερ, μόνο η Τόλμη και η Γοητεία δεν κατοικούν.

Έχει όμως πολλά φρούτα ο μπαξές. Πριγκίπισσες που περιμένουν τον Πρίγκιπα των ονείρων τους και τις πιο πολλές φορές όμως να τυχαίνει να συμπίπτουν τα όνειρα αυτά, στον ίδιο άβουλο Πρίγκιπα που θωρεί μοναδικός στα μάτια των κατά τ’ άλλα αθώων και κατατρεγμένων από τον έρωτα χειραγωγών Πριγκιπισσών, με τους ίδιους αυτούς Πρίγκιπες να υποφέρουν από ίντριγκες και δολοπλοκίες. Αλλά εντάξει, να είναι καλά οι άλλοι Πρίγκιπες που κρατούν την ισορροπία, αυτοί που το παίζουν άντρες και γόηδες, οι καλώς καμουφλαρισμένοι χειραγωγούμενοι. (κι εγώ ζαλίστηκα, μη νομίζετε..)

Και η συλλογή συνεχίζεται, με τον μοναδικό, ανεπανάληπτο, εκπληκτικό γέρο και χήρο Βασιλιά, που στέκει ακόμα αγέρωχος, ντούρος και σεξουαλικά ενεργός, να τον περιτριγυρίζουν ώριμες κυρίες και εκείνος να διαλέγει φυσικά την πιο καλά σιλικονούχα και στεγανή μπανιέρα. Η Βασίλισσα πέθανε και μην είστε κακοί, την χώρεσαν στο φέρετρο.

Από κει πέρα παρελαύνουν, milfs, cougars, amateurs, σαχλές γκόμενες και φτωχές πλην τίμιες κορασίδες, αλλά με γυαλισμένο μάτι από βλέψεις για τον πλούτο. Γόνοι εμφανίζονται από το πουθενά και με άλλα χρώματα στο δέρμα και κοντά τριάντα χρόνια, η ανταλλαγή συντρόφων πηγαίνει κι έρχεται. Ο ένας κάνει σεξ με τον άλλον, παντρεύονται, χωρίζουν, ξαναπαντρεύονται με τους άλλους, κάνουν παιδιά, τα οποία όλα μεταξύ τους είναι αδελφοξαδελφοκουμπαροσυμπεθέρια και μπατζανάκια.

Με τι μοιάζει; Με τι μοιάζει όλο αυτό να δεις;..Ναι μωρέ με πορνό! Με μια διαφορά βέβαια στους διαλόγους και αυτό συζητήσιμο, αν σκεφτείς ότι και τα δύο είδη έχουν επαναλαμβανόμενους διαλόγους. Απλά στο ένα αλλάζει το συντακτικό και στο άλλο συνεχίζεται σταθερά το αχ βαχ του αβάσταχτου ντουμπλαρισμένου ηδονικού πόνου.

Ευτυχώς όμως όλα αυτά συμβαίνουν στον υγιή κόσμο των str8 και μέχρι τώρα δεν έχουν προσθέσει κάποιον μιαρό gay να χαλάσει την ποιότητα.

Αναστασία Τσομπανοπούλου

 

Too Much Useless Information

Ξυπνάω το πρωί, απλώνομαι στο κρεβάτι, παίρνω το χάπι μου και μετά από μισή ώρα σηκώνομαι. Ανοίγω υπολογιστή, τηλεόραση και ραδιόφωνο, φτιάχνω τον χυμό μου και τον καφέ μου και αρχίζει η ενημέρωση.

Πετυχαίνω τηλεοπτική μαγείρισσα να φτιάχνει καραβίδες και αναρωτιέμαι, ποια νοικοκυρά αυτή στη στιγμή, σε αυτήν την χώρα έχει την δυνατότητα να μαγειρέψει καραβίδες; Και μαντάμ, αν απευθύνεσαι στις πλούσιες αυτής της χώρας, σε πληροφορώ ότι οι Φιλιππινέζες τους γνωρίζουν πως να τις φτιάχνουν. Κουλάρετε λίγο, λοιπόν, με παρόμοιες συνταγές. Και σιγά τις καραβίδες, σα κατσαρίδες είναι.

Άλλο φαινόμενο δε, οι ερωτήσεις που κάνουν στους καλεσμένους των εκπομπών. Τους καλούν για να μιλήσουν για την δουλειά τους και καταλήγουν να μιλάνε για την προσωπική τους ζωή, αρχής γενομένης από την κλασική ερώτηση : ‘’πότε θα παντρευτείς’’ και αν λάβουν μία απάντηση εκτός από την ημερομηνία γάμου, συνεχίζουν : ‘’καλά, δε θέλεις να παντρευτείς;’’ ή ‘’είσαι ερωτευμένος/η αυτή τη περίοδο’’, ή ‘’είσαι παντρεμένος/η με τον/την τάδε’’ και ‘’πόσο καιρό είστε μαζί’’ και ‘’πως περνάτε τις μέρες σας’’ και ‘’τι ώρα πηγαίνετε στη τουαλέτα;’’. Εεεεε φτάνει, με ξεπερνάει όλο αυτό και συγνώμη κιόλας, που δε το καταλαβαίνω και δε μου αρέσει, αλλά τι με νοιάζει να μπαίνω στη κρεβατοκάμαρα τους και στο σαλόνι τους, να στέκομαι στη πόρτα μαζί τους όταν υποδέχεται ο ένας τον άλλον από έξω, να παρευρίσκομαι στη κουζίνα τους όταν μαγειρεύουν για να φάνε και να κάθομαι μαζί τους στη τραπεζαρία; Δεν είναι ούτε συγγενείς μου, ούτε φίλοι μου για να έχω τέτοιες πληροφορίες. Δε μ’ αφορά. Για την δουλειά τους, τους θαυμάζω ή όχι και η δουλειά τους είναι αυτή που θα με κάνει να τους θαυμάσω, όχι αν είναι ευτυχισμένοι στην ερωτική τους σχέση ή στον γάμο τους.

Αφήνω την τηλεόραση και πάω στο ίντερνετ. Άλλο χάλι εκεί. Αφού άπαντες ασχολήθηκαν , με άπειρες αναρτήσεις, με τον Σερραίο που σκότωσε ένα φίδι, τον έκαναν και τραγούδι. Λίγο αργότερα όμως, ήρθε και η μήνυση από τους οικολόγους και τουλάχιστον γλιτώσαμε από την ματαιοδοξία και τον ναρκισσισμό.

Εκεί όμως που σκέφτομαι το παραπάνω, να σου και οι μηνύσεις συγγραφέων για ένα θέμα βιβλίου, που ο καθένας μπορεί να έχει άποψη, αλλά κάποιος άλλος να ενοχλείται, επειδή υπάρχει αντίθετη γνώμη. Τέτοιο Μάρκετινγκ πραγματικά, ούτε αυτός που έγραψε το βιβλίο δε το περίμενε. Προσωπικά δε με ενοχλεί το θέμα του βιβλίου, με ενοχλεί ο τρόπος που λειτουργούν οι εκδόσεις σε αυτή τη χώρα, αλλά μήνυση για μία αντίθετη άποψη θέματος για ξένο αχυρώνα με την μύγα να κυκλοφορεί ελεύθερη; Μου θύμισαν μία γριά εδώ στη γειτονιά, η οποία μήνυσε όλους τους ένοικους της πολυκατοικίας που μένει, γιατί λέει ότι όλοι την ενοχλούν και την βασανίζουν. Ανυπόστατο και ακατανόητο.

Αλλά δεν είμαστε μόνο οι Έλληνες που μας απασχολούν οι ανοησίες. Υπάρχουν και οι Βρετανοί, Ιταλοί και Πακιστανοί ερευνητές, που τους εκνεύριζε τόσο πολύ το γεγονός ότι μία φυλή του Πακιστάν –οι Καλάς–  ισχυριζόταν ότι είναι απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου, ώστε μπήκαν στη διαδικασία να κάνουν έρευνες βάση του DNA. Έτσι, από 5000 ιθαγενείς που αριθμεί η φυλή, πήραν δείγμα από 23 και το αποτέλεσμα ήταν ότι δεν είναι απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου. Και..;;;;; Εντάξει; Ικανοποιηθήκατε; Μπράβο, μεγάλο το επίτευγμά σας! Όμως επειδή είμαι και λίγο ηλίθια..με ποιου το DNA το ταυτοποίησαν ;

Και όλα αυτά πριν τελειώσω καν τον πρώτο μου καφέ. Τόσο ανώφελη, περιττή και βαρετή πληροφόρηση, που έκανα δύο μέρες να περάσω στον υπολογιστή αυτό το άρθρο, αλλά θαρρώ ότι αρκετός κόσμος νιώθει το ίδιο.

Αναστασία Τσομπανοπούλου

 

Λίλλιαν Αλεβιζοπούλου – Lillian Levi

Πρώτη αποδέκτης της πρόσκλησής μου προς τους Καλλιτέχνες, είναι η Λίλλιαν Αλεβιζοπούλου, της οποίας η Έκθεση Ζωγραφικής θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 10 Ιουνίου 2015, στο παλαιό Δημαρχιακό Μέγαρο Γλυφάδας, Αθήνα.

Ας την γνωρίσουμε..

11250067_10206122315724341_45857501_o

Η Λίλλιαν Αλεβιζοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Μάρκετινγκ και Διοίκηση Επιχειρήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (Η.Π.Α.). Εργάστηκε στον τομέα του Μάρκετινγκ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Λόγω της φύσης της εργασίας της και της γοητείας που ασκούσε πάνω της το άγνωστο, ταξίδεψε εκτεταμένα στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ασία, όπου αποκόμισε εμπειρίες και βιώματα, τα οποία επηρέασαν το «βλέμμα» της σε οτι αφορά στην αγαπημένη της τέχνη, τη ζωγραφική.

Με τη ζωγραφική, ξεκίνησε να ασχολείται τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, αλλά από πολύ μικρή, η μεγάλη της αγάπη την έκανε να αποζητά να περιστοιχίζεται από την Τέχνη. Μαθήτρια στο Λύκειο ακομη, παρακολουθούσε εργαστήρια στο SAIC (School of the Art Institute of Chicago), τη Σχολή που ιδρύθηκε το έτος 1866 και κατέχει ηγετική θέση στον κόσμο της τέχνης των Η.Π.Α., στην πόλη όπου μεγάλωσε, το Σικάγο. Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί ενεργά με αυτό που την γοήτευε, επέλεξε το Manchester School of Art, στην Αγγλία, όπου ζούσε, εργαζόταν και σπούδαζε για μια δεκαετία από το 1999.

Ζωγραφίζει κυρίως πορτρέτα και το ανθρώπινο σώμα, συχνά γυμνό, ενώ δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην έκφραση του προσώπου και στο βλέμμα, καθώς σε αυτά προβάλλει τα δικά της ερεθίσματα της ανθρώπινης ψυχής. Τα έργα της παρουσιάζονται σε εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, δίνοντας προσωπική ερμηνεία στην «ψυχή και το σώμα», ερμηνεία που έχει χαρακτηριστεί οτι «αγγίζει» μια έκφανση της Pop Art. Υπογράφει τα έργα της με το ψευδώνυμο L.Levi και έχει προσφέρει δημιουργίες της σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις ενισχύοντας σκοπούς με στόχο τη στήριξη παιδιών και οικογενειών με προβλήματα αλλά και για σκοπούς που προάγουν τον πολιτισμό.

https://www.facebook.com/LillianLeviPaintings/timeline

..και ας θαυμάσουμε κάποια δείγματα του έργου της.

1492036_10206159532054726_1124205237_o

11269583_10206159535414810_2146880258_n

DSC_0371b

Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι..!! Πρόσκληση

Κύματα Aστεριών Tαξιδεύουν

Κύματα αστεριών ταξιδεύουν στον μυστηριακό, από το φεγγάρι, ουρανό κι’ εγώ από τα βάθη της θάλασσας με θαυμασμό, τα κοιτώ.

Μα πριν προλάβουν δραπετεύοντας και στην απεραντοσύνη της χαθούνε, πάνω σε ένα βράχο θα φανερωθώ, τα φτερά μου θα ανοίξω και με ένα φύσημα δυνατό, μάγισσα αστερόσκονη τρυφερά θα σε τυλίξει, ακολουθώντας την, της ψυχής σου να προσκυνήσουν τον βωμό.

Λόγια σα χάδια γλυκά να της ψιθυρίσουν, τον φόβο μέσα σου να τον διαλύσουν.

Αναστασία Τσομπανοπούλου

Μου Λείπεις

  

Μου Λείπεις
κι αέρας δυνατός στο μυαλό μου, την οπτασία σου παρασέρνει,
μα την μορφή σου, η καρδιά μου, στον ερχομό σου γυρεύει.

Μου Λείπεις
κι όμως στα μάτια μου είσαι μπροστά, σε κοιτάζω.
Τα μαλλιά σου και το φόρεμα σου, ανεμίζουν,
στην εικόνα εκείνη, που την ζωή μου, σου τάζω.

Μου Λείπεις
κι αν ήταν τώρα με μία μόνο σκέψη μου να ‘ρθεις,
θα σταμάταγα την ανάσα μου, μέχρι στο κατώφλι μου να φανείς.

Αναστασία Τσομπανοπούλου

Καλό Μήνα..!!

Εύχομαι Μέσα από την Καρδιά μου.. να Απολαύσετε.. Έναν Γλυκό, Τρυφερό, Χαρούμενο, Παιχνιδιάρικο και Ερωτικό Ιούνιο..!!

Γιάννης Ρίτσος – Ιούνιος Μήνας

Είχαν αρχίσει οι ζέστες , Ιούνιος μήνας
άλλαζες κάθε τόσο θέση στο κρεβάτι
ζητώντας το δροσερό μέρος στα σεντόνια,
μη βρίσκοντας δροσιά. Κι αυτή η ταυτόχρονη
καταδίκη και αθώωση. Φωνάζανε οι γρύλοι.

Οι φρουροί αποκοιμήθηκαν πάνου στα όπλα τους.
Το φεγγάρι στάθηκε να τους κοιτάζει.
Ένα πουλί ξύπνησε.
Το ποτάμι κυλούσε.

Τότε ακριβώς, ο πιο μεγάλος έκανε μια κίνηση
σα ν’ άπλωνε τον ουρανό πάνου στα γόνατά του
κι άρχισε να ράβει τ’ αστέρια στη θέση τους
όπως ράβει ο φυλακισμένος τα κουμπιά στο σακάκι του.