Αύγουστος Είναι..

Και μετά από μία υπέροχη μπλε πανσέληνο..ας υποδεχτούμε έναν Αύγουστο γεμάτο φεγγάρια..!!

Hello-August-2015-3

Με Αυγουστιάτικη πανσέληνο
Τον ουρανό μου γέμισε
Με το ασημένιο της χρώμα
Την καρδιά μου έλουσε.

Της ψυχής μου το όνειρο
Με την λάμψη της φώτισε
Μα.. το όνειρο έγινε εφιάλτης
Και ο εφιάλτης κατάρα.

Ω κατάρα! Κάθε χρόνο τέτοια μέρα
Οι αναμνήσεις ζωντανεύουν
Στου μυαλού μου τα μονοπάτια
Αυθαίρετα τριγυρίζουν
Και φριχτά με βασανίζουν.

~Αναστασία Τσομπανοπούλου~

Advertisements

Οι Α-συνώνυμες Λέξεις

20101028wordle2

Έχω δύο φίλες, την Δέσποινα και την Χριστιάνα, όπου η πρώτη είναι λεξοπλάστης και κάποια στιγμή θα γράψουμε ένα δικό μας λεξικό και η δεύτερη, είναι παλαβή σαν εμένα. Μπορούμε για ώρες να αναλύουμε ένα γεγονός ή μία φράση ή μία λέξη, που θα μας “κάτσει” κάπως. Ο Ερμής θα φταίει μάλλον που είναι ο πλανήτης μας. (θυμάστε από άλλο άρθρο, πρωί-πρωί τι ερώτηση είχα κάνει για το υποσυνείδητο-ασυνείδητο-συνειδητό)

Έτσι λοιπόν, προχθές το βράδυ ψάχναμε μία συνώνυμη λέξη, που δε θυμάμαι πλέον, επειδή καταλήξαμε να συζητάμε για την λέξη “λέξη” και πόσες συνώνυμες λέξεις υπάρχουν γι’ αυτήν την λέξη, ανάλογα πως θέλεις να την χρησιμοποιήσεις. Για να μη σας τα πολυλογώ (είχε πολλή ανάλυση), στο τέλος καταλήξαμε να ξεχάσουμε τι σημαίνει και η λέξη “λέξη”, από τις τόσες φορές που την αναφέραμε. Οπότε αναμενόμενο ήταν να αρχίσουμε να λέμε λέξεις και να μετράμε στις πόσες φορές ξεχνάς τι εννοούν. Βέβαια σκεφτήκαμε να πούμε σαράντα φορές την λέξη “τρελός”, αλλά το αποφύγαμε. Δεν είναι καιρός για τέτοια πειράματα..δε θέλουμε και πολύ να οδηγηθούμε προς τα εκεί.

Κατόπιν και αφού αποφασίσαμε να μην κάψουμε ότι κύτταρο απέμεινε στο μυαλό μας, εξετάσαμε το γεγονός των α-συνώνυμων λέξεων, κατά πόσον η μοναδικότητά τους είναι σημαντική και αν θα έπρεπε κάποια στιγμή να βρεθεί έστω και μία συνώνυμη. Το αποκλείσαμε γρήγορα, επειδή συμπεράναμε ότι για να μην υπάρχουν, πάει να πει ότι δεν χρειάζεται. Είναι μοναδικές. Τι όμως δηλώνουν οι α-συνώνυμες λέξεις και τις θεωρήσαμε μοναδικές; Τι θέλουν να μας πουν; Τι μας δείχνουν; Ποιος είναι ο σκοπός τους; Και στη τελική πόσες είναι; Σε μία γλώσσα, σα την Ελληνική, που είναι τόσο πλούσια σε λεξιλόγιο, είναι άραγε αυτές οι α-συνώνυμες που κάνουν την διαφορά σε μία πρόταση; Και να τις χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να πούμε κάτι σημαντικό ή κατά κόρον, ώστε να στολίζουν τα λεγόμενα μας -όσο και κοινότυπες να είναι- με την μοναδικότητά τους;

Ακόμα δε τελειώσαμε την λίστα, αναρωτηθήκαμε όμως πόσοι ακόμα, σαν εμάς, ασχολούνται με τέτοιου είδους θέματα. Πάντως η απόφασή μας ήταν να στηρίζουμε τις α-συνώνυμες λέξεις.

Μα, είτε συνώνυμες, είτε α-συνώνυμες, η γλώσσα μας είναι τόσο υπέροχη για να εκφραστείς, που όποια λέξη και να χρησιμοποιήσεις, εκδηλώνεις τα πιο ανώτερα συναισθήματά σου, με μεγάλη επιτυχία. Γι’ αυτό και δύσκολο να μεταφραστούμε σε άλλη γλώσσα.

~Αναστασία Τσομπανοπούλου~

R.I.P Bobbi Kristina Brown

GTY_bobbi_kristina_brown_4_jt_150131_4x3_992

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και η πρώτη είδηση που διάβασα, ήταν για τον θάνατο της κόρης της Whitney Houston, Bobbi Kristina Brown. Το «κρίμα» και το «δυστυχώς» που πέθανε, δεν είναι στο θέμα των ναρκωτικών (που δε τα συμπαθώ κιόλας), αλλά στο ότι 22 χρονών παιδί δεν είχε θέληση για ζωή, στο ότι ένας άχρηστος πατέρας και μία άβουλη μάνα, δε προστάτεψαν την ψυχή της.-

Με ενοχλούν τέτοιου είδους θάνατοι. Με θυμώνουν!.-

Όλοι οι γονείς κάνουν λάθη, κανείς δεν έρχεται με manual, παρόλο που σαν παιδιά βιώνουν καταστάσεις που τους στιγμάτισαν. Το λάθος τους όμως είναι που δε λύνουν τα βιώματά τους, πριν κάνουν οι ίδιοι τους παιδιά, ώστε να προστατέψουν την ψυχή που δημιουργούν. Αυτό σαν γεγονός με ξεπερνάει και με πειράζει που θεωρούν όλοι, ότι είναι άξιοι για να γίνουν γονείς. Χρόνια λέω ότι πρέπει υπάρχει μία υποχρεωτική διαδικασία, με ψυχολογικά τεστ, που να περνάει όποιος θέλει να κάνει παιδιά. Ίσως γι’ αυτό και δεν έκανα παιδί, σκεπτόμενη μήπως δεν σταθώ άξια προστάτιδα και υποστηρικτής της ψυχής που θα έφερνα στο κόσμο. Και δεν είναι αυτό εγωιστικό. Εγωιστικό είναι να κάνεις παιδί, ενώ πρώτα δεν έχεις λύσει τα θέματα της δικής σου ψυχής.

Δεν έχεις δικαίωμα. Δεν έχεις δικαίωμα να καταστρέφεις και να οδηγείς στον θάνατο ένα παιδί, με κανέναν τρόπο, για κανέναν λόγο.

Είναι αναμενόμενο όταν μία παιδική ψυχή δε προστατεύεται, να αναζητήσει αυτήν την προστασία σε οποιαδήποτε πλάνη. Σε έναν φανταστικό “φίλο” που θα του δώσει την εξουσιοδότηση να τον προστατέψει από εσένα και την ίδια στιγμή να νιώσει ελεύθερο να σε μιμηθεί. Αμύνεται με αυτόν τον τρόπο, επειδή δεν ξέρει άλλον τρόπο. Και εσύ, αντί να νιώσεις τρόμο, το αφήνεις και διαιωνίζεται. Είναι άσχημο όταν ένα παιδί φωνάζει για ζωή και εσύ χώνεσαι περισσότερο στον απύθμενο μικρόκοσμό σου και το καταδικάζεις μαζί με εσένα. Είναι άδικο.

Είναι τραγικό το χαμόγελο αυτού του παιδιού να ουρλιάζει για το κενό και τον πόνο που έχει στη ψυχή του. Είναι ανεπίτρεπτο να πεθαίνει κάθε μέρα πριν τον τελικό θάνατο, επειδή εσύ είσαι λίγος και ανίκανος.

~Αναστασία Τσομπανοπούλου~

Μυστικό φως του φεγγαριού

Μυστικό φως του φεγγαριού
Στα σύνορα του κόσμου ταξίδεψέ με
Και μέσα απ’ το παράθυρό της
Να γλιστρήσω, οδήγησέ με.

Γλυκός αέρας να γίνω
Να αγκαλιάσω τη μορφή της
Και λίγο πριν φύγεις
Σα πρωινή αύρα
Ως στάλα στο πρόσωπο της, να την αγγίξω.

Το χαμόγελο της να δω
Πώς ξυπνάει, πάλι να ζήσω
Και έπειτα του ήλιου μήνυσε
Από εκεί να μη με κλέψει
Με τα χέρια της απαλά, για να με χαϊδέψει.

~Αναστασία Τσομπανοπούλου~

Ιούλιος

Εύχομαι σε Όλους..Έναν Εύγευστο, Ζουμερό και Χρωματιστό Από Όλες τις Απόψεις..Ιούλιο..!!

Να μείνει

Η ώρα μια την νύχτα θάτανε,
ή μιάμισυ.

Σε μια γωνιά του καπηλειού·
πίσω απ’ το ξύλινο το χώρισμα.
Εκτός ημών των δυο το μαγαζί όλως διόλου άδειο.
Μια λάμπα πετρελαίου μόλις το φώτιζε.
Κοιμούντανε, στην πόρτα, ο αγρυπνισμένος υπηρέτης.

Δεν θα μας έβλεπε κανείς. Μα κιόλας
είχαμεν εξαφθεί τόσο πολύ,
που γίναμε ακατάλληλοι για προφυλάξεις.

Τα ενδύματα μισοανοίχθηκαν — πολλά δεν ήσαν
γιατί επύρωνε θείος Ιούλιος μήνας.

Σάρκας απόλαυσις ανάμεσα
στα μισοανοιγμένα ενδύματα·
γρήγορο σάρκας γύμνωμα — που το ίνδαλμά του
είκοσι έξι χρόνους διάβηκε· και τώρα ήλθε
να μείνει μες στην ποίησιν αυτή.

Κ.Π Καβάφης


Ψελλιστί παίρνεται ο υπνάκος μέσα σ’ ένα στεντόρειο μεσημέρι,
γεμάτο τζιτζίκια που μαίνονται.

Ιούλιος

Α, νάρθει η ώρα που θα δαγκώνεις το περγαμόντο
και που ύστερα θα πίνεις πίνεις δροσερό νερό, καφέδες
και σιγάρο ατελεύτητο σαν την Ελλάδα.

Ο. Ελύτης

Μισό Λεπτό….Μισώ το Κάθε Λεπτό

Μισώ το οποιοδήποτε λεπτό με σκέφτεσαι και δε το γνωρίζω
Αλλά κι αυτό μου αρκεί, επειδή στο μυαλό σου μέσα τριγυρίζω
Μισό λεπτό χρειάζομαι, «κι εγώ», να απαντήσω

Μισώ εκείνο το λεπτό που τα μάτια μου συνάντησαν την ύπαρξη σου
Μα θα ‘δινα όλου του κόσμου τα Μισά λεπτά και πάλι να το ζήσω

Μισώ το κάθε λεπτό για ό,τι άσχημο από εμένα γνώρισες, ένα προς ένα
Οπότε Μισό λεπτό δε θα έφτανε, να τα αντικαταστήσω με αγαπημένα

Πόσο Μισώ τις λέξεις που προσδιορίζουν αυτά που στη καρδιά μου αισθάνομαι
Μισό λεπτό ζητάω μόνο, σε αυτό το «γιατί» σου να μη χάνομαι

Μισώ το συγκεκριμένο λεπτό, όταν το βράδυ ο Μορφέας απλά με παρακολουθεί
Το Μισό λεπτό εκείνο, που στην αγκαλιά μου σε είχα πριν το καληνύχτα, προσπαθεί να θυμηθεί

Μισώ το κάθε λεπτό που περνά και δε σε ανασαίνω
Μισό λεπτό μαζί σου στο όνειρό μου και όταν ξυπνώ, αρρωσταίνω

Τι κι αν Μισώ αυτό το λεπτό στο πρώτο φως της ημέρας που δεν είσαι πλάι μου
Αφού δε σου χάριζα εκείνο το Μισό λεπτό, για να σε φιλήσω πριν σηκωθώ από το κρεβάτι μας

Πόσο Μισώ τα λεπτά που συμπληρώνουν τους μήνες που είσαι μακριά μου
Μισό λεπτό να το ζήσω και βρίσκομαι γυμνή στη δίνη του ανέμου

Μισώ το όποιο λεπτό από την στιγμή που με έχεις ξεπεράσει
Τόσος καιρός και Μισό λεπτό δε κατάφεραν εγώ να το πετύχω
Ούτε αρκούν όμως σε κοινή ζωή να το μεταμορφώσουν και με Μίσος τα κοιτώ

Μισώ να Μισώ το κάθε λεπτό που περνάει και ακόμα να πονάω
Μισό λεπτό να το ένιωθες, μέσα μου σιγά – σιγά σε κομμάτια τη ψυχή μου να μη σπάω

Μισώ αυτά τα λεπτά που γράφω για ό,τι Μισώ, ενώ το μόνο που θέλω είναι να σε ζω
Και οποιοδήποτε Μισό λεπτό να αφιέρωνα, τον έρωτα μου για εσένα με λόγια και πράξεις, να ομολογώ

Μισό λεπτό ρε γαμώτο δε φτάνει και όσο η μορφή σου ξεμακραίνει το κάθε λεπτό μισώ..
Μισό λεπτό ρε γαμώτο, για τίποτα δε μου φτάνει. Θέλω όλα τα μισά λεπτά του χρόνου μαζί σου να τα ζω..
Μισό λεπτό ρε γαμώτο..τι δε καταλαβαίνεις από όσα Μισώ, επειδή Σε Αγαπάω..;;

Αναστασία Τσομπανοπούλου

Η Γλώσσα των Φρούτων

Μια φορά και έναν καιρό, εργαζόμουν στην Κεντρική Αγορά της Θεσσαλονίκης (Λαχαναγορά) και κάποια στιγμή άρχισα να αναρωτιέμαι αν τα φρούτα είχαν κάποια έννοια, αν συμβόλιζαν δηλαδή ή αν εξέφραζαν συναισθήματα όπως τα λουλούδια. Τότε, μου ήρθε η ιδέα να δημιουργώ συνθέσεις με λουλούδια και φρούτα, που θα σήμαιναν κάτι. Τον έρωτα π.χ που θα ήθελε κάποιος να εκφράσει σε έναν άλλον άνθρωπο, την συγνώμη του, την ευχή του για περαστικά για κάποιον που είναι άρρωστος, τα συγχαρητήρια του για ένα επαγγελματικό λόγο, για μία γέννηση, για βάφτιση, για γάμο και άλλα πολλά.

Έτσι, ξεκίνησα την έρευνά μου, πρώτα από τα λουλούδια και επειδή ενδιαφερόμουν για μία ολοκληρωμένη άποψη πάνω στο αντικείμενο, ήθελα να βρω από πού ή από ποιον έγινε αυτή η αρχή. Ένιωσα τυχερή όταν βρήκα ότι ο συμβολισμός των λουλουδιών ανήκει στην Λαίδη Μόνταγκιου  (Lady Mary Wortley Montagu) Αγγλίδα Αριστοκράτισσα και Λογία, την περίοδο που βρισκόταν μαζί με τον σύζυγο της και πρέσβη της Αγγλίας στην Κωνσταντινούπολη, Έντουαρντ Μόνταγκιου (Edward Wortley Montagu). Βέβαια και σε αυτήν την περίπτωση, όπως πολλών άλλων, μετά το θάνατο της (το 1762) απογειώθηκε η φήμη της και ανάμεσα σε άλλα, δημοσιεύτηκαν και τα γράμματα της για τον συμβολισμό και την έννοια των λουλουδιών, για τα οποία ενδιαφέρθηκε μία Γαλλίδα Αριστοκράτισσα και μέλος της Βουλής της La Tour d’Auvergne, η Μαρί Σοφί Σαρλότ (Marie Sophie Charlotte), όπου με το ψευδώνυμο Charlotte de la Tour, δημιούργησε το πρώτο λεξικό των λουλουδιών ‘’Η Γλώσσα των Λουλουδιών’’ («Le Language des Fleurs»), το οποίο εκδόθηκε το 1830.

Δύο γυναίκες με έντονη ζωή και αυτό μου έφτανε για να υιοθετήσω τις απόψεις και την έμπνευσή τους για τα λουλούδια.

Αφού λοιπόν τελείωσα με τα λουλούδια, κατόπιν πέρασα στα φρούτα. Ξόδεψα ατελείωτες ώρες στο ίντερνετ για την έρευνα μου, αλλά δε βρήκα τίποτα. Κανείς δε φρόντισε να μου δώσει έτοιμη τροφή. Βαρετό! Έμαθα πώς να τα φυτεύω, πώς να τα φροντίζω, πώς να τα τρώω, πόσες βιταμίνες μου δίνουν, αλλά αυτό που ήθελα δε το έμαθα. Έδωσα τόπο στην οργή και είπα να επισκεφθώ όλα τα βιβλιοπωλεία της Θεσσαλονίκης, μήπως και εκεί είμαι πιο τυχερή. Τζίφος και η αναζήτηση βιβλιογραφίας. Νευρίασα και πήρα την απόφαση να κάνω ότι έκανε και η Λαίδη με τα λουλούδια. Να δημιουργήσω την γλώσσα των φρούτων. Και πώς το κάνουν τώρα αυτό; Αγόρασα κάποια βιβλία και σε συνδυασμό με το ίντερνετ για την ιστορία τους, από πού προέρχονται, τι πέρασαν στα ταξίδια τους, ποιοι τα μετέφεραν και λοιπές άλλες πληροφορίες, τα κατάφερα χωρίς να το περιμένω. Μου αρέσει να παιδεύομαι, αποδεδειγμένα αυτό.

Έφτιαξα την λίστα με ότι φρούτο κυκλοφορεί και μαζί με τις έννοιες των λουλουδιών της συγχωρεμένης, αποφάσισα να ανοίξω ένα ανθοπωλείο, ώστε να πραγματοποιήσω την ιδέα μου. Το άνοιξα και για να μη τα πολυλογώ, απέτυχα. Κάτι πρωτοποριακό και σχετικά περίεργο για τα συνηθισμένα δεδομένα, ο κόσμος στο προάστιο που ζούσα και δούλευα, δεν ήταν έτοιμος να το δεχτεί, πλην κάποιων εξαιρέσεων που εκτίμησαν αυτήν την ιδέα.

Και σα να μην έφτανε αυτό, κάηκε και η μητρική του υπολογιστή μου και χάθηκαν όλες οι φωτογραφίες που είχα με τις συνθέσεις μου και την διακόσμηση του μαγαζιού με θεματολογία τα στοιχεία της φύσης, αέρα, φωτιά, νερό και γη. Εξαιρετικές στιγμές..δε μπορώ να πω! Εντάξει το καταλάβαμε, έπρεπε να ακολουθήσω άλλη οδό.

Πέρασαν όμως τα χρόνια και κατόπιν παροτρύνσεων φίλων, πείστηκα τελικά, αυτή τη μελέτη για τα φρούτα, να την κάνω ένα μικρό βιβλίο.

Οπότε λοιπόν ξεκίνησα τη συγγραφή του και σε λίγο καιρό θα διαβάσετε για τις έννοιες των φρούτων και κάποιων καρπών και ίσως κάποιοι να θελήσετε να τα εντάξετε στις δημιουργίες σας, στις ευχές σας, στην αποστολή καλαθιών σε ανθρώπους που αγαπάτε ή που θέλετε να τους πείτε κάτι.

Αναστασία Τσομπανοπούλου

Έχω Ανάγκη….Σε Έχω Ανάγκη..

Έχω ανάγκη την αγκαλιά σου, Έχω ανάγκη να σε αγκαλιάζω, Έχω ανάγκη το χάδι σου στη φλέβα που πετάγεται στο μέτωπό μου, Έχω ανάγκη να σε κοιτάζω στα μάτια και να κόβεται η αναπνοή μου, Έχω ανάγκη να μου χαμογελάς όταν καταλαβαίνεις ότι σε παρατηρώ σε ανύποπτη στιγμή, Έχω ανάγκη να μου ψιθυρίζεις στο αυτί ότι με θέλεις, Έχω ανάγκη να μου ζητάς να κάνουμε έρωτα, Έχω ανάγκη την ανάσα σου στο λαιμό μου, Έχω ανάγκη να διαφωνούμε, να μαλώνουμε και το αίμα μέσα μου να κυλάει καυτό από την ένταση, Έχω ανάγκη να χάνομαι στην ομορφιά της ψυχής σου, Έχω ανάγκη να παρασύρομαι στην αθωότητά σου και ταυτόχρονα στην γκρίνια σου και στο παράπονό σου, Έχω ανάγκη τους φόβους σου να ησυχάζω, Έχω ανάγκη ρεύμα να με διαπερνά όταν με αγγίζεις, Έχω ανάγκη να ονειρεύομαι μαζί σου, Έχω ανάγκη τον ήχο της βροχής μαζί να ακούμε, Έχω ανάγκη να φωτογραφίζουμε τα αστέρια στον ουρανό, Έχω ανάγκη να ακούω την φωνή σου, Έχω ανάγκη να ακούω το γέλιο σου όταν κάτι αστείο συμβαίνει, Έχω ανάγκη την μυρωδιά του κορμιού σου, Έχω ανάγκη το πάθος σου, Έχω ανάγκη τον πόθο σου, Έχω ανάγκη τις επιθυμίες σου, Έχω ανάγκη τα όνειρα σου, Έχω ανάγκη την φωτιά που καίει μέσα σου, Έχω ανάγκη την μαγεία της καρδιάς σου, Έχω ανάγκη το μυστήριο της σκέψης σου, Έχω ανάγκη τον έρωτα μας, Έχω ανάγκη την αγάπη μας, Έχω ανάγκη την ζωή σου στην ζωή μου και την δική μου μέσα στη δική σου….Έχω Ανάγκη..Εσένα..!!

Αναστασία Τσομπανοπούλου

You’re the light, you’re the night
You’re the color of my blood
You’re the cure, you’re the pain
You’re the only thing I wanna touch

Το Βασίλειο των Φόρεστερ

Στο βασίλειο των Φόρεστερ και στα δουκάτα των Λόγκαν και Σπένσερ, μόνο η Τόλμη και η Γοητεία δεν κατοικούν.

Έχει όμως πολλά φρούτα ο μπαξές. Πριγκίπισσες που περιμένουν τον Πρίγκιπα των ονείρων τους και τις πιο πολλές φορές όμως να τυχαίνει να συμπίπτουν τα όνειρα αυτά, στον ίδιο άβουλο Πρίγκιπα που θωρεί μοναδικός στα μάτια των κατά τ’ άλλα αθώων και κατατρεγμένων από τον έρωτα χειραγωγών Πριγκιπισσών, με τους ίδιους αυτούς Πρίγκιπες να υποφέρουν από ίντριγκες και δολοπλοκίες. Αλλά εντάξει, να είναι καλά οι άλλοι Πρίγκιπες που κρατούν την ισορροπία, αυτοί που το παίζουν άντρες και γόηδες, οι καλώς καμουφλαρισμένοι χειραγωγούμενοι. (κι εγώ ζαλίστηκα, μη νομίζετε..)

Και η συλλογή συνεχίζεται, με τον μοναδικό, ανεπανάληπτο, εκπληκτικό γέρο και χήρο Βασιλιά, που στέκει ακόμα αγέρωχος, ντούρος και σεξουαλικά ενεργός, να τον περιτριγυρίζουν ώριμες κυρίες και εκείνος να διαλέγει φυσικά την πιο καλά σιλικονούχα και στεγανή μπανιέρα. Η Βασίλισσα πέθανε και μην είστε κακοί, την χώρεσαν στο φέρετρο.

Από κει πέρα παρελαύνουν, milfs, cougars, amateurs, σαχλές γκόμενες και φτωχές πλην τίμιες κορασίδες, αλλά με γυαλισμένο μάτι από βλέψεις για τον πλούτο. Γόνοι εμφανίζονται από το πουθενά και με άλλα χρώματα στο δέρμα και κοντά τριάντα χρόνια, η ανταλλαγή συντρόφων πηγαίνει κι έρχεται. Ο ένας κάνει σεξ με τον άλλον, παντρεύονται, χωρίζουν, ξαναπαντρεύονται με τους άλλους, κάνουν παιδιά, τα οποία όλα μεταξύ τους είναι αδελφοξαδελφοκουμπαροσυμπεθέρια και μπατζανάκια.

Με τι μοιάζει; Με τι μοιάζει όλο αυτό να δεις;..Ναι μωρέ με πορνό! Με μια διαφορά βέβαια στους διαλόγους και αυτό συζητήσιμο, αν σκεφτείς ότι και τα δύο είδη έχουν επαναλαμβανόμενους διαλόγους. Απλά στο ένα αλλάζει το συντακτικό και στο άλλο συνεχίζεται σταθερά το αχ βαχ του αβάσταχτου ντουμπλαρισμένου ηδονικού πόνου.

Ευτυχώς όμως όλα αυτά συμβαίνουν στον υγιή κόσμο των str8 και μέχρι τώρα δεν έχουν προσθέσει κάποιον μιαρό gay να χαλάσει την ποιότητα.

Αναστασία Τσομπανοπούλου

 

Too Much Useless Information

Ξυπνάω το πρωί, απλώνομαι στο κρεβάτι, παίρνω το χάπι μου και μετά από μισή ώρα σηκώνομαι. Ανοίγω υπολογιστή, τηλεόραση και ραδιόφωνο, φτιάχνω τον χυμό μου και τον καφέ μου και αρχίζει η ενημέρωση.

Πετυχαίνω τηλεοπτική μαγείρισσα να φτιάχνει καραβίδες και αναρωτιέμαι, ποια νοικοκυρά αυτή στη στιγμή, σε αυτήν την χώρα έχει την δυνατότητα να μαγειρέψει καραβίδες; Και μαντάμ, αν απευθύνεσαι στις πλούσιες αυτής της χώρας, σε πληροφορώ ότι οι Φιλιππινέζες τους γνωρίζουν πως να τις φτιάχνουν. Κουλάρετε λίγο, λοιπόν, με παρόμοιες συνταγές. Και σιγά τις καραβίδες, σα κατσαρίδες είναι.

Άλλο φαινόμενο δε, οι ερωτήσεις που κάνουν στους καλεσμένους των εκπομπών. Τους καλούν για να μιλήσουν για την δουλειά τους και καταλήγουν να μιλάνε για την προσωπική τους ζωή, αρχής γενομένης από την κλασική ερώτηση : ‘’πότε θα παντρευτείς’’ και αν λάβουν μία απάντηση εκτός από την ημερομηνία γάμου, συνεχίζουν : ‘’καλά, δε θέλεις να παντρευτείς;’’ ή ‘’είσαι ερωτευμένος/η αυτή τη περίοδο’’, ή ‘’είσαι παντρεμένος/η με τον/την τάδε’’ και ‘’πόσο καιρό είστε μαζί’’ και ‘’πως περνάτε τις μέρες σας’’ και ‘’τι ώρα πηγαίνετε στη τουαλέτα;’’. Εεεεε φτάνει, με ξεπερνάει όλο αυτό και συγνώμη κιόλας, που δε το καταλαβαίνω και δε μου αρέσει, αλλά τι με νοιάζει να μπαίνω στη κρεβατοκάμαρα τους και στο σαλόνι τους, να στέκομαι στη πόρτα μαζί τους όταν υποδέχεται ο ένας τον άλλον από έξω, να παρευρίσκομαι στη κουζίνα τους όταν μαγειρεύουν για να φάνε και να κάθομαι μαζί τους στη τραπεζαρία; Δεν είναι ούτε συγγενείς μου, ούτε φίλοι μου για να έχω τέτοιες πληροφορίες. Δε μ’ αφορά. Για την δουλειά τους, τους θαυμάζω ή όχι και η δουλειά τους είναι αυτή που θα με κάνει να τους θαυμάσω, όχι αν είναι ευτυχισμένοι στην ερωτική τους σχέση ή στον γάμο τους.

Αφήνω την τηλεόραση και πάω στο ίντερνετ. Άλλο χάλι εκεί. Αφού άπαντες ασχολήθηκαν , με άπειρες αναρτήσεις, με τον Σερραίο που σκότωσε ένα φίδι, τον έκαναν και τραγούδι. Λίγο αργότερα όμως, ήρθε και η μήνυση από τους οικολόγους και τουλάχιστον γλιτώσαμε από την ματαιοδοξία και τον ναρκισσισμό.

Εκεί όμως που σκέφτομαι το παραπάνω, να σου και οι μηνύσεις συγγραφέων για ένα θέμα βιβλίου, που ο καθένας μπορεί να έχει άποψη, αλλά κάποιος άλλος να ενοχλείται, επειδή υπάρχει αντίθετη γνώμη. Τέτοιο Μάρκετινγκ πραγματικά, ούτε αυτός που έγραψε το βιβλίο δε το περίμενε. Προσωπικά δε με ενοχλεί το θέμα του βιβλίου, με ενοχλεί ο τρόπος που λειτουργούν οι εκδόσεις σε αυτή τη χώρα, αλλά μήνυση για μία αντίθετη άποψη θέματος για ξένο αχυρώνα με την μύγα να κυκλοφορεί ελεύθερη; Μου θύμισαν μία γριά εδώ στη γειτονιά, η οποία μήνυσε όλους τους ένοικους της πολυκατοικίας που μένει, γιατί λέει ότι όλοι την ενοχλούν και την βασανίζουν. Ανυπόστατο και ακατανόητο.

Αλλά δεν είμαστε μόνο οι Έλληνες που μας απασχολούν οι ανοησίες. Υπάρχουν και οι Βρετανοί, Ιταλοί και Πακιστανοί ερευνητές, που τους εκνεύριζε τόσο πολύ το γεγονός ότι μία φυλή του Πακιστάν –οι Καλάς–  ισχυριζόταν ότι είναι απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου, ώστε μπήκαν στη διαδικασία να κάνουν έρευνες βάση του DNA. Έτσι, από 5000 ιθαγενείς που αριθμεί η φυλή, πήραν δείγμα από 23 και το αποτέλεσμα ήταν ότι δεν είναι απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου. Και..;;;;; Εντάξει; Ικανοποιηθήκατε; Μπράβο, μεγάλο το επίτευγμά σας! Όμως επειδή είμαι και λίγο ηλίθια..με ποιου το DNA το ταυτοποίησαν ;

Και όλα αυτά πριν τελειώσω καν τον πρώτο μου καφέ. Τόσο ανώφελη, περιττή και βαρετή πληροφόρηση, που έκανα δύο μέρες να περάσω στον υπολογιστή αυτό το άρθρο, αλλά θαρρώ ότι αρκετός κόσμος νιώθει το ίδιο.

Αναστασία Τσομπανοπούλου